X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل
باران
این پایگاه صرفا جنبه یک دفتر خاطرات الکترونیکی که تمامی ابعاد خاطرات را در برنمیگیرد را دارد و تنها اوراقی را به یادگار میگذارم
 
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 23 آبان‌ماه سال 1389 توسط محمد معین امیرمجاهدی | 1 نظر

نوشته ای که سه سال قبل نگاشته شد!

 

این روزها دوباره در هوای قیصرم

 

و هنوز بر این باور که:

 

ناگهان چه قدر زود دیر می شود!!!

 

 

 

 

در رثای قیصر

 

از او

 

با او

 

برای او 

===========

 

 

 

 

  چشم های من ......

 

                       در هوای گریه های نم نم است

 

می دانید؟:

 

این روزها که می گذرد ؛هرروز

 

احساس می کنم که کسی در باد

 

فریاد می زند

 

و می گوید

 

وقتی تو نیستی

 

نه هست های ما

 

چونان که بایدند

 

نه بایدها

 

 

 

آخر دیگر

 

هر روز بی تو

 

روز مبادا است

 

می خواهم الان از زبان تو بشنوم که:

 

راستی؟

 

مردن چقدر حوصله می خواهد؟

 

میدانم تو از آن گروه نبودی که

 

در سراسر عمرت

 

یک روز یک نفس

 

بی حس مرگ زیسته باشی

 

باور کن باور کن

 

رفتار من عادی است

 

اما نمی دانم چرا؟

 

 

 

این روزها از دوستان و آشنایان هر کس مرا می بیند از دور

 

می گوید:

 

این روزها انگار

 

حال هوای دیگری دارم

 

این روزها خیلی برای گریه دلم تنگ می شود

 

 

 

نمی دانم از تو چه بخواهم نمی دانم چه بگویم اما

 

بگذار دست کم

 

گاهی تو را به خواب ببینم

 

بگذار در خیال تو باشم

 

بگذار ......

 

بگذریم

 

خوب دوست داشتنی ٬ رفتی آرام و سبکبال

 

 

 

حالا دیگر

 

پروانه های رنگ پریده

 

روی لبان ما

 

پرپر می زند

 

قیصر:

 

مردن چقدر حوصله می خواهد؟

 

باور کن :

 

رفتار من عادی است

 

اما

 

این روزها خیلی برای گریه دلم تنگ می شود

 

 

 

 

آخر نفهمیدم

 

نام تو چیست ؟

 

نام تو نور؟....

 

نام تو شور

 

چه خوب پیش بینی کردی

 

خیلی قبل

 

پیش از آنکه با خبر شوی لحظه عزیمت تو نا گزیر می شود

 

آی........

 

ای دریغ و حسرت همیشگی

 

 

ناگهان

 

چقدر زود

 

دیر می شود

 

 

 

 

 

دیرینه دوست سراسر آشنایی

 

 

 

 

چقدر زیبا

 

و قاف

 

حرف آخر عشق است

 

آنجا که نام کوچک تو(قیصر )

 

آغاز می شود

 

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند.....

 

تا آمدم که با تو خدا حافظی کنم

 

بغضم امان نداد و خدا...

.

چرا اینقدر زود

 

چرا او تازه ابتدای جاده ی شکفتن بود ۴۸بهار که عمر حساب

 

نمی شود

 

می شود؟

 

 

چرا ؟

 

هزاران هزار عاشق

 

بر سنگ مزار دل تو مرثیه خواندند

 

 

 

حقیقت رفتنت  ر ا  با  تمامی  دیر باوری خیلی زود  باور می کنیم

 

 

می  پذیریم  این ها بهانه است

 

خواستم .....

 

خواستم...!!!

 

خواستم که با تو درد دل کنم٬

 

گریه ام ولی امان نداد

 

راست گفتی ٬استوار بر این اندیشه استوار که:

 

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

 

ولی دل به پاییز نسپرده ایم

 

پاییزی که تو را از ما گرفت پاییزی که یادآور فراق توست آیا دیگر

 

کسی به پاییز دل می بندد ؟

 

پاییزی که قیصر

 

 در آن

 

خزان گرفت؟

 

تو با دهان مرثیه خواندی

 

ای کاش عاشقان تو می ماندند

 

اما من به زبان غم می خوانم

 

 ای کاش

 

تو می ماندی و ما را در سوگ خود نمی نشاندی

 

می شنوی این٬

 

این بوی غربت است

 

که می آید

 

اما این بو غریب تر از این حرف هاست

 

انگار

 

بوی رفتن

 

می آید

 

هق هق بغض است به تسکین درد

 

دست تسلی  به سر شانه هاست

 

 

 

یادت می آید

 

آن روز که سرودی:

 

شنیدن خبر مرگ باغ دشوار است

 

 

به چه می اندیشیدی؟  این روز ها را دیده بودی؟

 

 

 حالا بیا و خزان زمستانی باغ دل ها را به نظاره بایست.

 

دوستانت را دیدی؟؟؟ هنوز هم  باورشان  نمی شود

 

 

 

 

 

خوشا رقص مردانی از آیینه....

 

خوشا رفتن از خود رسیدن به خویش.....

 

خوشا محو تکرار تصویرها......

 

این حسرت٬ در دل ما سکونت اختیار گزید - دیگر برون نتوان نمودن

 

چرا که  قیصر

 

در فصلی از خزان ناپدید شد و به یاد های آغشته به غم پیوست

 

و در این میان

 

ماییم ز درد داغ گفتن با تو

 

داغیم زگفتن و شنفتن با تو 

 

 

(با یادی از رضا بردستانی)

 

VPN price

قالب وبلاگ


دانلود آهنگ جدید